‘Met je hoofd onder water ben je weg van de wereld’

KAMPEN – De duiksport lijkt in Nederland even groot als onzichtbaar. Groot omdat meer dan honderdduizend landgenoten de sport beoefenen en onzichtbaar omdat het meeste zich letterlijk onder water afspeelt. Dat is meteen ook de magie. “Zodra je hoofd onder water gaat, ben je weg van de wereld,” weet Niels Kolle. Het bestuurslid van De Oester neemt dit najaar het voorzitterschap over van Harm IJzerman. Dat zal zijn in de periode dat de duikvereniging vijftig jaar bestaat. Het lustrum is ook een mooi moment om wel een keer op de voorgrond te treden.

Wat meteen opvalt in een interview met IJzerman en Kolle, is het enorme enthousiasme van de heren. Duiken is hun passie. Dat ze daarin niet de enigen zijn, blijkt ook wel uit het ledental van De Oester. IJzerman: “We zitten momenteel iets boven de honderd leden. De meeste van hen zijn ook tamelijk actief, en niet slapend lid zoals bij sommige sportscholen het geval is.” 

Kolle vult aan: “Tijdens het Zeeland-weekend, een jaarlijks duikevenement voor ons, hadden we een enorme groep.” Duiken doen de leden van De Oester in binnen- en buitenland. In clubverband gebeurt het in zwembad De Steur. Bij De Oester kunnen mensen een duikbrevet halen en diploma’s om instructeur te worden. Goed kunnen duiken is niet iets wat je zomaar kunt. Dat geldt al helemaal voor wie er zijn of haar beroep van zou willen maken door bijvoorbeeld naar een scheepswrak te duiken. De eerste duik in zeewater kan ook best spannend zijn. Kolle: “Vanwege de stroming kan het aanvankelijk lastig in te schatten zijn waar je weer boven water komt.” 

Gelukkig is daar in de opleidingen uitgebreid aandacht voor en duik je altijd met een buddy. IJzerman: “Het mooie daaraan is dat je elkaar helpt als dat nodig is. Iedereen is gelijk. Of je nu pas 17 jaar oud bent, zoals ons jongste lid, of 67 jaar zoals het oudste lid.” De twee verschillen in leeftijd dus precies een halve eeuw van elkaar, een symbolisch gegeven in de context van dit verhaal. De Oester viert op 6 september het 50-jarig bestaan in eigen kring, maar wel uiteraard met genodigden onder wie oud-leden. 

Op 1 september 1975 werd de vereniging opgericht. De archieven puilen niet uit als het gaat om de beginjaren. Over de periode van 1975 tot 1981 zou IJzerman nog wel meer willen weten. Vast staat wel dat De Oester in de beginjaren een ballotagecommissie had die bepaalde wie wel of niet lid kon worden. Dat is vandaag de dag wel anders: duiken is een sport voor iedereen. 

Van een halve eeuw De Oester maakte IJzerman er ongeveer 25 mee, met een onderbreking vanwege een uitzending als militair. Kolle zit inmiddels ook al een hele tijd bij de vereniging en trad toe tot het bestuur. Voor de club zelf was het verdwijnen van het oude zwembad De Steur een van de ijkpunten. Het huidige verenigingsgebouw staat nog altijd op die locatie. Het is een fraai onderkomen. In een van de bijgebouwen bevindt zich de ruimte waar je persluchtflessen kunt vullen. De grote luchtcompressor die je er vindt, is, aldus IJzerman, een ‘kloppend hart’ voor de vereniging. “Het is een al wat ouder exemplaar dat we destijds over hebben kunnen nemen van de brandweer.” 

Uiteraard speelt het echte werk zich buiten af. Niets is zo mooi als het buitenseizoen dat begint in april. Volgens Kolle hoef je voor een goede locatie zeker niet per se naar het buitenland. “Het Ganzendiep bijvoorbeeld is prachtig. Daar zie je heel grote snoekbaarsen.” Een locatie waar je als leek niet meteen aan zult denken, is de Milligerplas aan de rand van de Zwolse woonwijk Stadshagen. Die is wel zo’n 30 meter diep en leent zich uitstekend voor de meer serieuze duiken die je voor je opleidingen of als (toekomstig) instructeur ook moet beheersen. De fervente duiker zal echter ook in het buitenland willen duiken. In de Rode Zee bijvoorbeeld. En ja, daar heb je ook haaien. 

Hoewel spannend, zeker als je ze de eerste keer tegenkomt, hoef je er niet van in de stress te raken. IJzerman maakte niettemin eens mee dat een groep haaien brutaal en baldadig werd. De duikers moesten terug naar het wateroppervlak, maar te snel weer naar boven kan niet. Een beetje duiker weet dat dit alleen kan met tussenpozen om het lichaam te laten acclimatiseren. Vaak is het echter vooral genieten geblazen. Zoals het geval was voor het Oester-lid dat recent na het behalen van zijn instructeursdiploma naar Mexico ging en daar … de walvishaai spotte. Kolle: “Dat is nog eens geluk hebben. De walvishaai is zo’n beetje de ‘heilige graal’ voor duikers.”